Eigen regie bestaat niet, er is altijd een samen

Dit artikel heeft tot doel enkele kanttekeningen te plaatsen bij het gebruik van eigen regie als oplossing voor bijna alle problemen. Of het nu om ons werk gaat, onze zorgbehoefte of ons samenleven in een buurt. 

Op basis van een literatuurstudie reflecteert het artikel op vragen als: Op welke aannames is eigen regie gebaseerd? Is eigen regie eigenlijk wel mogelijk? Wat gebeurt er met ons als we niet genoeg eigen regie (kunnen) tonen?

De auteur stelt dat de rationele, autonome mens in de westerse wereld een kernbegrip is geworden waarvan de waarde en waarheid nauwelijks betwist worden. Hij stelt echter dat er iets mis is met dit concept. In werkelijkheid is er volgens hem namelijk altijd sprake van ‘relationele autonomie’. Wie we zijn, wordt altijd bepaald door en in relatie met anderen. Hij concludeert in zijn artikel dat minder nadruk op de autonome, zelfredzame en immer ontwikkelende mens meer tijd en de ruimte geeft om sámen te bedenken hoe we problemen aanpakken en elkaar daarbij kunnen helpen.